Even schrijven …

Hoofd omlaag. Verdriet achter m’n ogen. Huilen lukt vrijwel niet meer. Komt door de medicatie. Diezelfde medicatie die me heeft behoed voor een vroege dood. Voortdurend in de overlevingsstand staan als gevolg van niet aflatende dwangterreur, hou je niet lang vol. De medicatie resulteerde van overleven naar redelijk normaal leven. Fijn. De bijwerkingen neem ik maar voor lief.

Hoofd nog steeds omlaag. Verdriet nog steeds achter de ogen.

De ene dag is makkelijker dan de andere. Moe. Vaak moe. En denken hè. Veel denken. Als puber was dat al het geval. Hoewel puber. Een echte puber ben ik nooit geweest. Onbewust heb ik blijkbaar aangevoeld dat dat niet de bedoeling was. Te lastig voor m’n ouders. Altijd keurig geleerd. Sufgeleerd is het juiste woord.

Vreemde planeet deze aarde. Van mij had het niet gehoeven. Hier te zijn. Ben ik gewoon eerlijk in. Mag ik ook zeggen vind ik.

Een vreemd mengsel van gevoelens binnenin mij. Rust maakt er helaas niet zo vaak deel van uit. Dat zal wellicht de reden zijn waarom ik slapen een van de prettigste bezigheden vind. Is slapen trouwens wel een bezigheid? Maakt niet uit. Het is ontspannend. Dit in tegenstelling tot ‘s-ochtends weer aan een nieuwe dag beginnen. Denk dat ik een bordje ga maken met de tekst ‘Voor elven niet zeiken!’.

Hoofd hangt iets minder. Hmm, gaat nog de goede kant op zo.

Even schrijven. Zomaar. Niets bijzonders. Redelijk positief resultaat. Fijn!